و در عين حال حاوى گنجينه‌هاى علم ، و ارشادهاى آسمانى است ، كه آن علوم را جز خداوند و راسخان در علم ، يعنى كسانى كه خداوند با شناساندن خود به آنها منت گذارده و آنها را براى آگاهى به اين علوم اختيار نموده كسان ديگر نمىدانند چون آنها دلالت‌كنندگان بخير و چراغ هدايت از جانب خداوند هستند كه انسانها بوسيله نور آنان راه سعادت را شناخته و بسوى آن مىروند . حال وقتىكه ما معتقد هستيم كه تكاليف آسمانى فقط براى عقلهاى سليم تشريع مىشود ، و عقل سليم هم فقط در جسد سالم قرار دارد ، بنابراين حكمت و عنايت خداوندى ايجاب مىكرد كه قرآن به اين قسمت مهم از نيازهاى ضرورى بشر توجه كند ، يعنى صحت جسم را مورد عنايت قرار دهد و به آن هم به اندازه تكاليف شرعى اهميت بدهد . چون تكاليف شرعى بستگى كامل به صحت جسمانى و عقلانى انسانها دارد . با توجه به همين حقايق بود كه كتاب مجيد آسمانى ، همه اساس طب و عوامل صحت را در يك آيه بيان فرموده ، به‌طورىكه خلاصه افكار فلاسفه ، و حكما هم در جريان طولانى خود به همان گفته قرآن منتهى مىشود ، و حتى همه تجارب علما و اطبا عصر حاضر هم همه‌اش همان مطالبى است كه قرآن گفته است و آن كلمات اين است كه مىگويد ( اى فرزندان آدم هنگام ورود به مسجد خود را بيارائيد بخوريد و بنوشيد ، ولى اسراف نكنيد چون خداوند اسراف‌كنندگان را دوست نمىدارد . زيرا همه اطبا پس از تحقيقات علمى مستمر و آزمايشات متوالى در اين مسئله باهم اتفاق دارند كه : صحت جسمانى بشر و اساس سلامتى او همان رعايت ميانه‌روى در طعام و نوشيدنيها مىباشد ، و اگر اين اعتدال بسوى افراط و يا تفريط متمايل شود ، براى بدن و بال خواهد شد و در بزرگى را از فلاكت و بيمارى به روى خود باز خواهد كرد . همه آن نتايج درخشان علمى كه طب به آن مباهات مىكند ، در